Υπάρχουν πολλά σημάδια πως η νέα χρονιά θα φέρει καλύτερες μέρες. Ιδιαίτερα για τον χώρο που καλύπτει αυτό το περιοδικό. Ένα χώρο -χωρίς υπερβολή- ιδιαίτερα κρίσιμο για την ίδια μας την ύπαρξη ως είδος πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.
Η νέα κυβέρνηση δείχνει προσανατολισμένη προς μια πραγματικά οικολογική πολιτική. Δείχνει επίσης και αποφασισμένη με κάθε τρόπο να την πετύχει.
Το ερώτημα είναι πως σκέφτεται να δράσει. Ποια φιλοσοφία θα έχουν οι εξαγγελίες της και τα νέα χρηματοδοτικά προγράμματα (ΕΣΠΑ, αναπτυξιακός κλπ) που επεξεργάζεται.
Η γρήγορη και μαζική στροφή σε παραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ είναι το ένα ζήτημα. Μάλιστα όχι ιδιαίτερα δύσκολο να επιτευχθεί, αν λυθούν με άμεσο και αποτελεσματικό τρόπο -όπως ο γόρδιος δεσμός- γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, μικροπολιτικές νοοτροπίες, τοπικιστικά μικροσυμφέροντα…
Το ζήτημα όμως της εξοικονόμησης ενέργειας είναι εξίσου κρίσιμο και ιδιαίτερα δύσκολο στον χειρισμό του. Και στον τομέα αυτόν ελπίζουμε να μην δούμε το ίδιο έργο. Μια κυβέρνηση δηλαδή που αναλίσκεται σε προτροπές προς το κοινό να περιορίσει την κατανάλωση ηλεκτρισμού ή τις μετακινήσεις του με τα ΙΧ –πράγματα εν πολλοίς ανέφικτα όσο οι ηλεκτρικές συσκευές αυξάνονται και οι λόγοι για μετακινήσεις πολλαπλασιάζονται.
Δεν αρκεί που πολλές εταιρίες βελτιώνουν τα προϊόντα τους ώστε να καταναλώνουν λιγότερη ενέργεια. Δεν αρκεί που τα μέσα ενημέρωσης παροτρύνουν δημάρχους και απλούς πολίτες να αλλάξουν τις λάμπες πυρακτώσεως με νέες που εξοικονομούν ενέργεια. Η κατανάλωση πολλαπλασιάζεται παρ? όλα αυτά ταχύτατα. Και ανεξάρτητα από την πηγή της (ΑΠΕ ή ορυκτά) θα πρέπει να θεωρείται αγαθό υπέρ πολύτιμο.
Όμως οι ευχές και οι παροτρύνσεις δεν αρκούν. Χρειάζεται η θέσπιση κινήτρων για να δραστηριοποιηθεί ο κόσμος αλλά και ποινών για τους ασυμμόρφωτους.
Ένα μικρό παράδειγμα: Το ξέρετε πως ένα θηριώδες ποσοστό ηλεκτρικής ενέργειας –όσο παράγουν όλες οι ανεμογεννήτριες της χώρας- πετιέται ανεκμετάλλευτο;
Μιλάμε για τις εσωτερικές ηλεκτρικές εγκαταστάσεις που σε πολλά κτίρια της χώρας ξεπέρασαν σε ηλικία ακόμα και τα 35 χρόνια. Αυτές είναι η «καρδιά» της ενεργειακής λειτουργίας κάθε κτιρίου. Μια καρδιά που γερνάει χωρίς κανένα έλεγχο. Και επιπλέον επιβαρύνεται στη διάρκεια του χρόνου με ένα σωρό σύγχρονες συσκευές που σήμερα είναι αναγκαίες στον καταναλωτή (όπως τα κλιματιστικά) αλλά δεν είχαν προβλεφθεί όταν γίνονταν η εγκατάσταση…
Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε στην Ελλάδα εκατομμύρια κτίρια εξαιρετικά ενεργοβόρα αλλά και επικίνδυνα για τους ενοίκους τους.
Ποια κυβέρνηση τα τελευταία είκοσι χρόνια το είχε συνειδητοποιήσει αυτό; Καμία. Ας ελπίσουμε πως θα το συνειδητοποιήσει η σημερινή. Και θα πάρει και τα ανάλογα μέτρα.
Βούλα Μουρτά
